Columns Ardi Pierik

De columns op deze pagina zijn geschreven door Ardi Pierik.

Ardi Pierik is lid van SGP-jongeren (Elburg/Oldebroek) en zit in 6 VWO op de Pieter Zandt scholengemeenschap. Zijn grootste hobby’s zijn schaken en het volgen van de (internationale) politiek. Ardi schrijft maandelijks op persoonlijke titel columns voor SGP-jongeren Elburg/Oldebroek.

Column 3 – D66 van toen èn nu

De verklaring was pas uitgekomen. In de verklaring werd geklaagd over een democratie die achter zou lopen op waar zij zou moeten zijn. De makers zetten zich af tegen de gevestigde politiek en zeiden dat zij geen politici waren. Toch waren de makers geen aanhangers van Baudet. Zij waren de oprichters van de partij van zijn doodsvijand: Alexander Pechtold.

D66 wilde een vernieuwende partij zijn. Vernieuwen, dat bestuur! De democratie moest opengebroken worden. Had de heer Baudet in 1966 geleefd, dan was hij absoluut D66’er geworden. De zaken liepen echter niet zoals de partij wilde. Wat ging er overboord? Juist, de idealen van democratisering.

In Forum voor Democratie-termen: een zwarte dag voor Nederland.  Misschien wel een terechte typering, want D66 gaf er hierdoor blijk van dat zij macht belangrijker vond dan principes. In de jaren daarna heeft D66 er alles aan gedaan om dit idee te bevestigen. Dit alles ging schuil achter het masker van zelfontplooiing. Zij wilden die zelfontplooiing alleen om hun eigen zin en wensen door te drijven.

Corrumpeert macht? Volgens de oprichters van D66 en die van Forum voor Democratie wel. Hier zijn ook wel aanwijzingen voor. Bepaalde mensen zijn zelfs extra vatbaar voor dit proces. Bij hen verloopt het naar schatting vijf tot tien keer zo snel als bij de anderen. Welke partij was het ook al weer die zich in Amsterdam in vier jaar net zo gehaat wist te maken als de PvdA in veertig jaar? Welke partij liet de democratiseringsidealen al tien jaar na de oprichting weer varen en trok haar conclusies niet toen in 1999 het correctief referendum werd afgestemd? Kortom, voor D66 is macht belangrijker dan principes. Dat weten we langzamerhand allemaal.

D66 heeft vuile handen, en die worden steeds beter zichtbaar. Was D66 al berucht om het op valse wijze uitspelen van politieke pijn, de behandeling die Segers van Pechtold ontving, verwekte pas echt Ruttes toorn. Zelfs het links-liberale, geestverwante NRC heeft de vuile handen van D66 gezien. Tom-Jan Meeus schrijft terecht dat de andere partijen D66 haar streken nu breed uitmeten. Het referendum over het kroonjuweel ‘Donorwet’ zal volgens hem niet door andere partijen verhinderd worden, ook al gaat de referendumwet verdwijnen. Het is duidelijk: dit is een subtiele wraakactie.

In de gang van zaken rond het afschaffen van het raadgevend referendum wordt trouwens nog eens extra duidelijk wat D66 waard is: een van de belangrijkste eigen principes wordt verloochend. De wens van bestuurlijke vernieuwing vindt men nu bij Forum voor Democratie. Forum voor Democratie: het nieuwe D66.

En wat houdt hun bestuurlijke vernieuwing in? Misschien komen er wel nieuwe politieke partijen in het partijstelsel. De heer Baudet en ik mogen het over veel oneens zijn, toch niet hierover: in dat nieuwe partijstelsel is geen plaats voor D66.

Column 2 –  Vóór Jongeren, transparantie

‘Doorzichtig hoor!’ Je broertje heeft weer eens een trucje uitgehaald dat al te duidelijk te doorzien was. Hij is jonger, minder geslepen. Hij zal kwade ideeën niet goed kunnen verbergen. Een veilig gevoel.

In Nederland zijn we gehecht aan aan zulke openheid. We weten graag waarmee en met wie we bezig zijn. We trappen er niet in, die collecte voor de ‘kanariepietjes die niet kunnen fluiten’. Voor de zak van de collectant, zul je bedoelen.

Minder duidelijk ligt het in de digitale wereld. Het vergt iets meer inspanning om te kijken of de e-mail van de bank werkelijk door de bank is gestuurd. Als blijkt dat je geld weg is, voel je je genomen. Het maakt je wantrouwig. Voortaan zal dat niet meer gebeuren.

Bij een overheid werkt het precies zo. Als zij nauwelijks reageert op de bewijzen dat de gaswinning omlaag moet, worden de Groningers grimmig. Ex-minister Kamp zal het de rest van zijn leven weten. De ultieme doodsteek voor hem kwam vorige week: de hoeveelheid geëxporteerd gas was onnodig groot. Ik wed dat Kamp, als hij zich ooit nog in Groningen durft te vertonen, wordt opgesloten in een door scheuren ontzet huis te Loppersum. Er hangt vast ook een gaslucht.

De overheid en al haar werknemers kunnen zich zo’n grap niet veroorloven, zelfs niet als die werknemer Mr. Gas is en Henk Kamp heet. Behalve, natuurlijk, als hij wil dat de overheid voortaan dezelfde behandeling krijgt als de kanariepietjes. Transparantie is voor overheden van levensbelang.

Transparantie zorgt ervoor dat uitgelegd kan worden waarom de gaskraan niet in één keer helemaal dicht kan (je weet wel, die exportcontracten). Transparantie op lokaal niveau maakt duidelijk waarom net die rij mooie bomen aan de overkant moest wijken voor de bebouwing. Transparantie is informatie geven over de reden dat de af en toe nutteloos schijnende wegwerkzaamheden plaatsvinden. Transparantie is uiteraard ook de financiën van de gemeente makkelijk toegankelijk op internet plaatsen.

Stel je voor dat we de verzenders van de nep-bankmails democratisch zouden kiezen. Inderdaad, de dwaasheid gekroond. Het maakt weinig uit of je door de kat of de hond gebeten of opgelicht wordt. De politieke versie hiervan luidt: ‘Het is allemaal één grote poppenkast.’ Een democratisch gekozen lokale overheid moet een goede vertrouwensrelatie met haar burgers hebben. De overheid moet er voor de burgers zijn en dat kan alleen als de overheid voldoende vertrouwen heeft. De informatie komt anders niet over.

Gelukkig zijn er organisaties in het land die dit begrijpen (zoals SGP-jongeren). Nederlanders zijn gehecht aan openheid, jij bent gehecht aan het doorzien van je broertje en de SGP is gehecht aan transparante politiek. Moge de geest van Mr. Gas snel uit de politiek verdwenen zijn.

Dit was de eerste column in de serie over de speerpunten van SGP-jongeren Elburg/Oldebroek

Column 1 – Tijd voor een goede scheidsrechter

 Tijdens een voetbalwedstrijd rezen er twijfels over de objectiviteit van de scheidsrechter: zware overtredingen van het ene team werden niet bestraft, lichte van het andere wel. De scheidsrechter kon niet worden gecontroleerd. Een lid van ene team sloeg vervolgens een speler in elkaar, juist op het moment dat de scheidsrechter weg leek te kijken. Vervolgens gaf de scheidsrechter het andere team de schuld.

Niemand heeft het gezien en niemand kan het bewijzen. Als de scheidsrechter wegkijkt, sla je een speler neer. Erger nog: de scheidsrechter kijkt niet eens weg. Beeldt de EU zich immers niet in dat ze een van de hoogste instantie op aarde is, met beslissingsbevoegdheid over de hele wereld? Zij oordeelde al zó vaak over zaken die haar niet aangingen…

Niet één van de lidstaten van de EU steunde het besluit van Trump. Integendeel, eenstemmig klonk dat dit toch ècht een stap in de verkeerde richting was. De scheidsrechter kijkt, jazeker, maar met argusogen en als de twaalfde speler van het andere elftal.

De mensen in Israël moeten zich nu ongeveer zo voelen als het slachtoffer. Vanwege de erkenning van Jeruzalem door de Amerikaanse president Trump krijgen mensen in Israël raketten op zich af geschoten. Ook ditmaal gebeurde dit weer vanuit woonwijken.

Wat zou er gebeuren als de internationale gemeenschap een goede arbiter zou hebben? Wellicht zou die het verleden van Jeruzalem bestuderen. Dan zou die arbiter kunnen vaststellen dat er geen Jebusieten meer zijn. Vrijwel alle inwoners van Jeruzalem zijn Joods of Palestijns, en degenen die dat niet zijn, zijn buitenlandse diplomaten. Dat maakt Israël het oudste nog bestaande volk dat Jeruzalem in handen heeft en heeft gehad. Willekeurige Israëliërs krijgen dus raketten op zich afgeschoten, omdat ze de stad in handen hebben die historisch gezien allang hun bezit had moeten zijn. Een goede scheidsrechter had Hamas en consorten reeds allang een rode kaart gegeven…

Het elftal moet dan met tien spelers verder. Desondanks gaat het hele elftal verder met de ruwe speelstijl. Het gevolg laat zich raden: na drie rode kaarten wordt de wedstrijd stilgelegd. Een voetbalelftal is prima, maar het moet zich wel aan de spelregels houden.

Geldt hetzelfde niet voor een Palestijnse aanspraak op Oost-Jeruzalem? Je kunt je claim alleen baseren op een vredesverdrag als je niet ook zegt dat de Joden de zee in moeten worden gedreven. Dat is een oorlogshandeling, waarmee je je niet aan de spelregels voor een gerechtvaardigde claim houdt. Immers, hoe kun je je dan beroepen op een vredesverdrag? Tot op heden is dit echter nauwelijks onderkend; Hamas krijgt van de internationale gemeenschap steeds meer ruimte.

De lidstaten van de EU mogen zich hun gebrek aan objectiviteit aanrekenen. Opnieuw kan en moet de EU beginnen aan de scheidsrechtersopleiding. De eerste les: schoppen, slaan en raketten zijn verboden.