Verkiezingen met Robert

Eens in de twee weken (op woensdag) tot de verkiezingen in maart 2017 schreef onze secretaris, Robert Braskamp, een column over zijn blik op de verkiezingsstrijd.

Ook de komende tijd zullen er nieuwe (politieke) columns verschijnen op deze website.

Let op: op deze pagina staat de nieuwste column bovenaan. Dat zorgt er dus voor dat de nummering aflopend is.

Column 15 – Verkiezingen met Robert

STAATKUNDIG GEREFORMEERDE PARTIJ

De laatste partij die individueel behandeld gaat worden in deze serie, is de SGP. Als lid van de SGP-jongeren lijkt het natuurlijk erg makkelijk om even alle partijen af te kraken en de SGP op te hemelen, maar ik zal je geruststellen: zo zit ik niet in elkaar. Ik zal mij nu slechts wijden aan mijn door mijzelf toebedeelde opdracht, namelijk commentaar geven op politieke partijen. Daarvoor maak ik deze keer gebruik van de tien speerpunten van de SGP (overigens in willekeurige volgorde).

  1. Voor het leven. De beschermwaardigheid van het leven staat hoog op het SGP-lijstje. Mijns inziens meer dan terecht. Goede initiatieven hieromheen zijn bijvoorbeeld betere stervensbegeleiding en betere hulp rondom een overwogen abortus. Er kunnen altijd individuele gevallen zijn waarin een abortus of euthanasie de meest gewenste uitkomst is, maar de manier waarop we tegenwoordig met deze zaken omspringen, is mijns inziens veel te gemakkelijk. Leven is een bijzonder iets, daar moeten we ook op bijzondere wijze mee omgaan, waarbij voorzichtigheid geboden is. Als er achteraf betere alternatieven bleken te zijn, kun je niet meer terug.
  2. Voor een verantwoorde vrijheid. ‘’Bij vrijheid horen onlosmakelijk verantwoordelijkheid en recht doen aan verscheidenheid’’, aldus de site van de SGP. Ik denk dat de partij hiermee de spijker op zijn kop slaat. De vrijheid van onderwijs wil ik toch kort even uitlichten: die is belangrijk, omdat ze ook een onderdeel van de vrijheid van godsdienst is. Meer daarover heb ik al geschreven in mijn artikel over de CU.
  3. Voor het gezin. Het belangrijkste punt dat ik er hier uit wil lichten, is de discriminatie van de eenverdiener. Het is onrechtvaardig om mensen die niet werken omdat ze hun plaats in het gezin belangrijker vinden, daarvoor te straffen. Ook dat hoort bij vrijheid: mogen kiezen tussen gezin en werk. Het is niet zo dat vrouwen niet mogen werken. Maar het is ook niet zo dat ze moeten werken.
  4. Voor elkaar. Zorg draait niet alleen maar om geld. Het draait om betrokkenheid en aandacht. Wat mij betreft is de overheid is een goede instantie om zorgtaken op zich te nemen (ook de ziekenhuizen!), maar hoe dichter bij huis hoe beter. Wat mij betreft doet de SGP er dus goed aan, dat zij ook mantelzorgers wil ondersteunen.
  5. Voor een gezonde economie. De SGP wil graag, dat de overheid zich meer terugtrekt, zodat ‘’burgers en bedrijven (…) meer eigen verantwoordelijkheid en ruimte krijgen om te ondernemen’’. Hier heb ik (als centrumlinkse student, uiteraard) wel wat vraagtekens bij, omdat dit behoorlijk riekt naar een soort VVD-mentaliteit. Ik twijfel of de wereld hier wel echt rechtvaardiger van wordt, gelet op de aantrekkingskracht die geld heeft op mensen. De economie is er niet als doel op zich, zij is er als middel voor ons. Dat is pas een gezonde economie! Ik ben wel een voorstander van een kleine overheid, maar of een grote economische sector (met alle morele schandalen van dien) een goede schaduwzijde daarvan is…
  6. Voor een christelijk Nederland. Dit vind ik een begrijpelijk punt, maar lijkt mij alleen gericht tot de achterban. Immers, een Nederland waar slechts 14% van de inwoners gelooft in een persoonlijke God, is geen christelijk Nederland. En daar doe je op het politieke toneel niets aan.
  7. Voor de zondagsrust. Een dag in de week niet werken is niet alleen voor joden en christenen gezond, maar voor iedereen. Al in de Romeinse tijd is de zondag hiervoor aangewezen. Dat past ook precies in ons week-weekendritme, waarbij zaterdag en zondag het weekend vormen. Zo’n zondagsrust is dus lang zo gek nog niet. Zelfs niet als je niet naar de kerk wilt. Het leven draait om meer dan geld, van altijd maar winkelen en consumeren wordt een mens ook niet beter. In deze drukke maatschappij krijgen we een kans om even op adem te komen. Daar hebben mensen pas echt behoefte aan!
  8. Voor Israël. Uiteraard is niet alles wat de Israëlische overheid doet goed. Maar dat geldt net zo min voor de Nederlandse overheid. Daarom vind ik het een goede zaak dat de SGP dit speerpunt heeft. Israël heeft net zo goed bestaansrecht als Nederland, Duitsland, Oekraïne of Nepal. Het is goed, dat daar ook op gewezen wordt in de Nederlandse politiek.
  9. Voor de veiligheid. Bij punt twee ging het over het belang van vrijheid. Maar wat is een vrijheid, als je niet veilig bent? Ik denk daarom dat het goed is dat de SGP voor veiligheid staat. Ondanks het feit dat dit decennium objectief gezien helemaal niet onveiliger is dan de voorgaande decennia, is dat subjectief gezien wel degelijk het geval. Wat defensie betreft hebben we afspraken gemaakt in de NAVO; het is niet onredelijk om te stellen dat je gemaakte afspraken moet nakomen.
  10. Voor een duurzame leefomgeving. Dit is een punt dat de SGP vaak voor de voeten geworpen wordt, dat ze te weinig duurzaam zijn. Duurzaamheid is ook niet bepaald mijn expertisegebied, maar ik vermoed dat het verwijt aan het adres van de SGP wel iets te makkelijk gemaakt is. Al kan het natuurlijk zo zijn, dat de ideeën over hoe we die duurzame samenleving gaan bereiken verschillen. Wat mij betreft moeten we hier nauwkeurig mee omgaan, want we willen niet over vijftig jaar weer met grote klimaatproblemen zitten.

Nee, ook met de SGP ben ik het niet altijd eens. Maar toch: soms zou je meer SGP willen.

Column 14 – Verkiezingen met Robert

DENK

Trap er niet in: ik ben geen trol, maar toch schrijf ik over Denk. Mocht u het verband hiertussen niet kunnen leggen, raad ik u aan Denk te stemmen, daar deze partij graag wil verbinden (PS: woordgrappenalert). In dat opzicht is Denk een gevaarlijke concurrent van Nokia. De slogan van Nokia was immers altijd: connecting people. En wees nu eerlijk: wat in de wereld is er eigenlijk op welk vlak dan ook beter dan een goede oude Nokia? Afijn, genoeg flauwekul, tijd voor het verkiezingsprogramma van Denk.

Het verkiezingsprogramma? En ik schreef net nog: genoeg flauwekul. Tja, ’t is maar net hoe je het bekijkt natuurlijk. Het verkiezingsprogramma is getiteld: ‘’Denkend aan Nederland’’. Volgens het programma zelf is het een eerbetoon aan het gedicht van Marsman (Herinnering aan Holland), en het gedicht staat ook op pagina 4 afgedrukt. Maar trap er niet in! Stiekem is het een ontkenning van ons dichtverleden, al willen de media u doen geloven van niet. Maar dat geheel terzijde, nu is het tijd voor de inhoud.

Zo wil Denk een minister van Wederzijdse Acceptatie. Nu was ik al kritisch op de Minister voor Jeugd en Gezin die de CU graag ziet komen, maar een minister voor Wederzijdse Acceptatie lijkt me een nog slechter plan. Denk onderbouwt zijn keuze met statistieken waaruit blijkt dat Nederlanders best wel negatief zijn over immigranten. Maar bewijst dat de noodzaak van zo’n minister? Nee. Het bewijst het bestaan van een probleem, maar bewijst niet dat die ministerspost noodzakelijk is. Ook wil Denk een nationale Dag van het Staatsburgerschap. Maar is dat niet een beetje discriminerend, voor iedereen die hier is maar die geen staatsburger is?

Onderbouwing is overigens sowieso niet het sterkste punt van Denk. Met een grafiek over de toegenomen uitvoerwaarde van de Nederlandse handel tussen 2005 en 2016 naar Brazilië, China en Turkije denkt de partij aan te hebben getoond dat dit ‘’de handelspartners van de toekomst’’ zijn, om daarmee te betogen dat we naast Engels, Duits en Frans ook Portugees, Mandarijn, Turks en Arabisch moeten aanbieden in het middelbaar onderwijs. Het standpunt interesseert mij nu niet, maar de onderbouwing klopt natuurlijk voor geen meter. Engels, Duits en Frans zijn namelijk de talen van onder andere Engeland, de VS, Duitsland en Frankrijk. Deze vier landen waren in 2015 afnemer van 44,4% van onze export. En dan heb ik andere Engelstalige landen, zoals Canada en Australië nog niet meegerekend. Is het dus proportioneel dat we wel Engels, Duits en Frans aanbieden maar geen Portugees, Mandarijn, Turks en Arabisch? Ja.

Verder wil Denk burgerschap toetsen in het onderwijs en een monitor voor Bruto Nationaal Geluk instellen. Hierbij heb ik wel wat vraagtekens: wat is burgerschap precies, en wie bepaalt dat? En wanneer is iemand gelukkig? Net als discriminatie zijn dit ongrijpbare begrippen, die maar heel moeilijk of zelfs helemaal niet meetbaar zijn. Waar ik nog meer van schrik, is van het feit dat Denk daders van kindermisbruik chemisch wil castreren. Het probleem is namelijk dat door chemische castratie niet het gedrag en het denken van de dader worden veranderd; het is als sanctie dus zinloos, en slechts straffen op het onderbuikgevoel. Mensen dwingen hormonen te slikken doet mij niet ‘Denken aan Nederland’, maar aan landen als Indonesië, Polen, Moldavië, Estland, India en Rusland; niet direct de meest beroemde (democratische) rechtsstaten van deze wereld. En daar stond Denk toch voor, de democratische rechtsstaat?

Wat ook bizar is, is de volgende passage: ‘’Denk is (…) vóór een onafhankelijk onderzoek naar etnisch profileren bij de belastingdienst, gemeenten, het FIOD en de inspectie SZW, zodat er erkenning komt voor het probleem en er actie ondernomen kan worden’’. Maar hoe onafhankelijk is het onderzoek, als het er nu al toe leidt dat er een probleem erkend zal worden? Ook is Denk ‘’vóór de huidige criteria voor het EU-lidmaatschap, zodat géén enkel beschaafd land op voorhand wordt geweigerd’’. Ten eerste: wat is een beschaafd land? Ten tweede: genoeg ‘beschaafde’ landen worden op voorhand geweigerd, om de simpele reden dat ze niet in Europa liggen (dat is namelijk één van die criteria waar Denk kennelijk voor is). Of liggen er geen beschaafde landen buiten Europa?

Ten aanzien van het Israëlisch-Arabisch conflict heeft Denk een zeer eenzijdige benadering. Daarover in de toekomst mogelijk nog meer. Tot slot is Denk ‘’vóór het keihard bestrijden van kinderarmoede’’. Deze zin is zelf al armoede, aangezien dit in elk verkiezingsprogramma kan staan. Hoe wil Denk dit gaan doen? Ik ben bang dat hiervoor geldt: weet niet/geen mening.

Zoals ik elke week constateer, zijn er nog veel meer dingen om over te schrijven, maar ik moet een selectie maken. En ja, deze keer was de selectie heel kritisch. Kuzu zou dan adviseren: trap er niet in! Verruwd en verrechtst kan hij mij echter niet noemen, aangezien ik afgelopen jaren eerder linkser dan rechtser geworden ben en volgens mij een hele beschaafde toon heb aangeslagen. Komt het dan omdat ik een institutioneel racist ben? Nee, absoluut niet, trap daar niet in. En als alle kritiek die Denk krijgt hen niet bevalt? Dan zou ik zeggen: wen er maar aan.

Column 13 – Verkiezingen met Robert

SOCIALISTISCHE PARTIJ

Tomatengooiers aller landen verenigt u! Rotte eieren mogen ook, maar dat zit nu eenmaal niet in het logo van de SP. Het is tijd voor een pittige (geen verwijzing naar curry) beschouwing van een van mijn favoriete linkse partijen: de SP.

Jazeker, ik ben dol op de SP. Waarom? Omdat links bij de SP ook echt links betekent. Geen compromis, geen ‘rechtse’ VVD-mentaliteit (geen verwijzing naar de VOC-mentaliteit). Heerlijk. Om te genieten. Er zijn maar weinig partijen waarvan ik zo stellig geloof dat je waar voor je geld krijgt als je er op stemt. Maar mocht je erop stemmen, wat krijg je dan precies? Tijd voor een blik op het verkiezingsprogramma.

Dat programma is, zoals vertrouwd, lekker activistisch. Het is getiteld: ‘Pak de macht!’. Nog altijd is de invloed van Marx en consorten subtiel merkbaar. De inzet is duidelijk: meer zeggenschap voor de gewone burger, minder zeggenschap voor de hamburger (hamburger = McDonald’s = grote multinational). Medezeggenschapsraden, een correctief referendum en geregistreerde lobbyisten. De toon is gezet.

Ik vind het jammer dat de SP naar een republiek toe wil werken; die vrije dag op mijn verjaardag waardeer ik toch zeer. Mensen die geen koning zijn maar toch een publieke functie hebben, moeten minder gaan verdienen. Deze maatregel klinkt heel begrijpelijk, maar heeft een groot nadeel: voordat dit effect heeft, moet de hele economische structuur anders. En dat is iets waar wij in Nederland niet alles aan kunnen doen. Dit vereist een mondiale verandering, die (maar dat zeg ik als pessimist) voorlopig helaas nog niet lijkt te komen.

Verder ijvert de SP om het hardst om de komst van een Nationaal ZorgFonds. Ik ben er nog niet uit wat ik van dat plan vind, maar sta er niet onsympathiek tegenover. De SP doet het wat mij betreft niet slecht op het onderwerp zorg. Als het gaat over gezondheid, moet de patiënt altijd voor de economie gaan. Leven en gezondheid zijn niet in geld uit te drukken.

Een ander boeiend idee van de SP is een nationale volksbank; een publieke bank, die weer bank is zoals een bank bank moet zijn. Geen gespeculeer op de beurs, geen riskante financiële producten, maar gewoon je geld stallen en opnemen als je het weer wilt hebben, enzovoort. Simpel zat. Ook wil de SP liever gisteren dan vandaag van het leenstelsel af. Ik blijf er op terugkomen, maar gezien de resultaten van dat systeem is het niet overbodig om dat te doen. Ook wil de SP iets doen aan de te grote klassen in vooral het basisonderwijs. Ook dat is iets dat nodig moet gebeuren.

Na al deze positieve woorden, komt er nu een punt waar ik een switch naar rechts maak. ‘’Ons land is gebouwd op gedeelde waarden, van vrijheid en solidariteit’’, meldt het SP-programma. Vervolgens wordt, met zoveel woorden, betoogd dat de vrijheid van onderwijs eraan moet. Die gedeelde waarden van vrijheid, waaronder de godsdienstvrijheid, vind ik belangrijk genoeg om een uiting daarvan, zoals religieus onderwijs, juist te behouden. Scholen waar men wenst religieus onderwijs te geven discrimineren niet, maar belijden hun geloof in het praktische alledaagse leven. Dat andere mensen daar niets mee te maken willen hebben, kan zijn. Dat mag, dat is vrijheid. Daarvoor hebben we meer dan genoeg seculiere scholen. Maar wel geloven, mag ook. En dat uiten, mag ook. Ook dat is vrijheid. De gelijkheid is hier niet in het geding, want er is geen waardeverschil tussen gelovigen en ongelovigen. Er is een verschil, maar wie heeft gezegd dat er geen verschillen tussen mensen mogen zijn? Veel beter is het voorstel iets verderop, waar de SP in het onderwijs juist meer aandacht wil geven aan geschiedenis en filosofie, ‘’waarbij leerlingen kritisch leren nadenken over hun eigen achtergronden en leren omgaan met andersdenkenden’’. Ja, zo’n cursus is ook een sigaar uit eigen doos. Zowel voor mij als voor mijn vrienden (of: (to)maten) van de SP.

Het ministerie van Veiligheid en Justitie weer splitsen is wel een goed idee. Als het over de EU gaat, valt me op dat de proletariërs aller landen zich tegenwoordig slechts landelijk hoeven te verenigen. Een interessant idee op het vlak van de EU, is een dubbelmandaat, zodat nationale parlementariërs in het Europees Parlement kunnen zitten, met de gedachte dat zij daar zitten om hun kiezers te vertegenwoordigen, niet een Europees belang. Dat is goed voor de democratisering van de EU.

In het kort een terugblik. Als de SP zegt een sociaal Nederland, bedoelt zij ook sociaal. Maar wat mij betreft mist de broodnodige ‘rechtse’ nuance; in haar fanatisme is de SP idealistisch, en het is over het geheel genomen geen bijzonder tegenvallend ideaal. Maar de realiteit? Die vereist meer dan dat. Dromen is goed, maar echt iets veranderen is beter. En of we ook dat gaan zien van de SP? Of zal ze weer niet boven de huidige 15 zetels uitstijgen en weer in de oppositie gaan zitten om te protesteren?

En mogelijk nog wat tomaten te gooien?

Column 12 – Verkiezingen met Robert

DEMOCRATEN 66

Zoals vorige week maandag aangekondigd, is vandaag D66 aan de beurt. Zoals ik toen ook al zei, zal het vandaag niet alleen maar zeuren worden; nee, vandaag ga ik D66 aan een idee helpen… Ik weet dat ik het risico loop in de campagnecommissie van D66 te belanden, maar dat neem ik dan maar op de koop toe. Het idee is te leuk om het onbenoemd te laten, al zeg ik het zelf.

Wat is het geval? D66 is een partij die zich als (bijna) geen ander toelegt op de bestrijding van de PVV van Geert Wilders. Op zich niet vreemd, want de partijen zijn ook nogal tegengesteld aan elkaar. Vertrouwen in het rechtssysteem versus gezeur over D66-rechters, meer Europa versus minder Europa, enzovoort. Afijn, twee behoorlijk tegengestelde partijen dus. Ik kreeg daar de volgende gedachten bij: als D66 zich graag te weer wil stellen tegen de PVV, heb ik een ludieke actie bedacht, die ze gratis van mij mogen lenen. Vorig jaar kwam de PVV door heel Nederland verzetsspray uitdelen. Als ludieke tegenreactie zouden Pechtold en consorten nu ook spuitbussen kunnen uitdelen. Dan noemen we het: Deo’66. Moeten ze alleen wel zorgen dat het goedje niet stinkt…

Zo, dat was genoeg aardigheid. Nu weer lekker Hollands zeiken. Dus doen we maar een greep in de grabbelton met standpunten van D66, en dan vinden we iets leuks. Niet dat alleen D66 deze verwarrende formulering gebruikt, maar laat ik het toch gewoon noemen. D66 kiest vóór Europa. Daar ben ik erg blij mee, want we liggen nu eenmaal in Europa. Kiezen voor Azië is voor landen als Rusland of Turkije nog een optie, maar voor Nederland echt niet. Ook wil D66 (en dit is een echt citaat) Straatsburg afschaffen. Laat de Fransen het niet horen…

‘’Landen die 25 jaar geleden nog onder een communistisch regime stonden, zijn nu democratische rechtsstaten.’’ Ik heb een vermoeden op welke landen D66 doelt, maar de democratische rechtsstaat functioneert mijns inziens wel heel bijzonder in landen als Polen en Hongarije. Ook is D66 kritisch op Rusland; ‘’in het conflict met Syrië speelt Rusland een destabiliserende rol. In plaats van zich te richten op het bestrijden van IS, strijdt Rusland vooral aan de zijde van Assad (…) Op die manier wordt Assad in het zadel gehouden’’. Kijk, Rusland verwijten dat het het internationale recht schendt (in de annexatie van de Krim, een ‘’schending van de integriteit van de Oekraïense grens”) is één ding, maar om twee zinnen verder impliciet toe te geven dat D66 zelf ook voorstander is van het schenden van internationaal recht? Immers, de Syrische regering heeft ons geen toestemming gegeven op Syrisch grondgebied te bombarderen, wat we wel doodleuk doen. Daarmee schenden wij op onze beurt de integriteit van de Syrische grens, en daarmee hetzelfde internationale recht als Rusland. Assad opzijschuiven heeft kennelijk de voorkeur van D66. Maar zo lang er geen goed alternatief is, is dit natuurlijk een volstrekt bezopen idee. Of willen we graag nog een IS? Dat is toch de les van de invasie in Irak?! Dan kun je de relaties met Saoedi-Arabië heroverwegen, dat is goed. Maar dan moet je niet in Syrië de vrije hand geven aan IS-achtige (voornamelijk vanuit Saoedi-Arabië gesponsorde) groepen, zoals we ook al in Irak en Libië gedaan hebben.

Vrijheid is voor D66 slechts belangrijk voor zo ver het de eigen waarden en normen betreft. Het belangrijkste voorbeeld is de weigerambtenaar. Homostellen het recht geven om te trouwen is één ding, iedere ambtenaar te verplichten dit te doen, ook bij eventuele gewetensbezwaren, is een tweede. Er zijn volgens mij best genoeg ambtenaren die dit wel willen doen, dus uiteindelijk is er geen probleem als een bepaalde groep dit niet wenst te doen. Niemands recht wordt geschonden als niet ambtenaar A maar ambtenaar B het huwelijk sluit. Verder: ‘’Voor D66 zijn mensenrechten universeel’’. Deze zin herbergt iets grappigs. ‘’Voor D66’’ (dat is dus een subjectief oordeel) ‘’zijn mensenrechten universeel’’ (dat is dus een objectieve maatstaf). Mensenrechten bestaan slechts als we ze erkennen; erkent een staat of een groep mensen zo’n recht niet, bestaat het simpelweg niet, kunnen we er in elk geval geen beroep op doen. Misschien jammer, maar de praktijk wijst het uit.

‘’Vrijheid zit bij D66 in het DNA. Een mens kan niet vrij zijn zonder recht.’’ Ik zal zo vriendelijk zijn D66 erop te wijzen, dat ook het recht in Noord-Korea recht is, terwijl de mensen daar toch niet vrij zijn. Zodoende durf ik ook deze bewering in twijfel te trekken. Ook gebruikt D66 nog de ideeën van Montesquieu voor de scheiding der machten. Dat is echter, nooit gedacht dat nog eens over D66 te moeten zeggen, niet meer van deze tijd. Het parlement heeft inderdaad de wetgevende macht, maar deelt die met de regering, die dus niet slechts uitvoerend is. Verder wil D66 ook graag meer (en correctieve) referenda, maar heeft D66 de uitslag van het Oekraïnereferendum geaccepteerd? Of gaat de EU voor de wil van het volk? Dat mag van mij, maar dan moet je niet meer beginnen over referenda. Zoals je ook niet meer over ‘’studentenpartij’’ moet beginnen als je (nog steeds!) voorstander bent van het studievoorschot, dat door het ene na het andere rapport wordt gefileerd.

Er is nog zo veel meer te bespreken, maar daar is nu simpelweg de ruimte niet meer voor. Vorige week maandag begon ik de aankondiging van dit stuk met: ‘’Het moge dan algemeen bekend zijn dat ik geen liefhebber van D66 ben (…)’’. Volgens mij heb ik dat wel weer afdoende laten blijken. Op deze plaats uiteraard vaak met een flinke slok ironie, maar de kern moge duidelijk zijn: wat mij betreft vliegt D66 soms behoorlijk uit de bocht met de idee van de vrijheid.

Of mag ik dat niet zeggen?

Column 11 – Verkiezingen met Robert

CHRISTENUNIE

Nu het alweer bijna twee weken 2017 is, zal ik mijn serie columns ‘hoopvol realistisch’ beginnen. Nou ja, beter gezegd: ik zal met ‘hoopvol realistisch’ beginnen. Dat is namelijk de titel van het verkiezingsprogramma van de ChristenUnie, de partij die vandaag aan de orde is. Ik neem het programma maar gewoon van pagina één tot en met honderdacht door, en zal hier wat passages highlighten, zoals je dat met een goed Nederlands woord noemt. Alvast één pluspunt: de belangrijkste passages zijn al dik gedrukt, dus dat bespaart me een hoop werk.

‘’We voeren de basisbeurs weer in voor iedereen die wil studeren’’. Pluspunt voor de ChristenUnie. Makkelijk gezegd als student, maar menig rapport heeft inmiddels het leenstelsel gekraakt. Ook wil de ChristenUnie ‘’in één generatie een volledig duurzame energievoorziening realiseren’’. Hoe lang één generatie precies duurt weet niemand, maar het goede voornemen en ideeën voor de uitvoering zijn er in elk geval. Wel is het zo, dat de CU investeringen wil betalen ‘’door vervuiling meer te belasten’’. Niet slecht bedacht, maar wat als die vervuiling dan drastisch afneemt? Dan valt er ineens ook een (financiële) bron van duurzame investeringen weg. Dan hebben we nog geen hele oplossing.

In de democratische rechtsstaat, bestaat er voor de ChristenUnie ‘’geen rangorde tussen de verschillende vrijheidsrechten’’. Toch willen verschillende vrijheidsrechten nog wel eens botsen (bijvoorbeeld de vrijheid van meningsuiting en de vrijheid van godsdienst). Als hier niet één van beiden boven de ander prevaleert, wat mag er dan wel en wat mag er dan niet? Dat blijft in dat geval onduidelijk. Ook wil de CU een Constitutioneel Hof, om wetten aan de Grondwet te toetsen. Deze maatregel klinkt niet verkeerd, maar is door de vele overeenkomsten tussen de Grondwet en bijvoorbeeld het EVRM overbodig. Als de CU instemt met het afschaffen van artikel 120 GW (waarin staat dat rechters niet mogen toetsen aan de Grondwet), is het probleem ook opgelost. Rechters kunnen deze taak prima erbij nemen, want, zoals gezegd, zij doen dit al dagelijks door aan bijvoorbeeld het EVRM te toetsen.

Verder wil de CU ‘’strafrechtelijke vervolging van haatzaaien. Wat de CU dan concreet daarvoor wil gaan doen is niet helder, maar de artikelen 137d en 137e van het Wetboek van Strafrecht zijn daar al voor. Ook moeten in een geschil ‘’partijen er zoveel mogelijk zelf uitkomen’’. Mooi, maar dit is precies de reden dat procederen niet gratis is, dat niet iedereen voor elk wissewasje naar de rechter rent maar eerst zelf probeert een oplossing te vinden. Wel is het goed dat de CU de politie wil versterken, want afgelopen oud en nieuw bleek dat de politie meer steun van de politiek nodig heeft om haar taak goed te kunnen doen. In een tijd als de onze, waar de ene aanslag na de andere de revue passeert, lijkt me dat niet onbelangrijk. In het algemeen heeft de ChristenUnie mijns inziens een goede kijk op het rechtssysteem, en dat is een compliment uit de vingers van een eigenzinnige rechtenstudent. Wel wil de CU bij oplegging van een onvoorwaardelijke gevangenisstraf van zes maanden, een verblijfsvergunning kunnen intrekken. Of het nu zo rechtvaardig is om zo iemand dan maar weer terug te sturen… als het leven van de persoon in dat land bedreigd wordt, neem ik aan dat de CU hier wel een uitzondering wil maken. Anders staat het gelijk aan de doodstraf.

Net als het CDA, wil de CU weer een minister voor Jeugd en Gezin. Net als in mijn bespreking van het CDA, zeg ik hier dat ik die functie op zich overbodig is. ‘’Scholen zijn niet van de overheid, maar van de samenleving’’. En welke instantie voert het gezag over die samenleving? Precies, de overheid. Mijns inziens hebben groepen in de samenleving recht op onderwijs met een speciale identiteit (christelijk, islamitisch, of montessori, noem maar op), omdat dit een onderdeel is van het ‘’belijden’’ van ieders ‘’godsdienst of levensovertuiging’’ (art. 6 lid 1 GW). Hier maakt de CU het in mijn ogen dus te moeilijk voor zichzelf. Wat de CU wel goed doet (ik blijf er op terugkomen), is meer ruimte laten voor individuele keuzes en minder voor het rendementsdenken. Ook verdient de partij complimenten voor het milieubeleid en de plannen omtrent voedselverspilling.

Ik heb hier de ruimte niet om nog verder door te gaan. Maar voor de aardigheid zou je het programma (in elk geval de dikgedrukte letters) eens door moeten lezen. Er staan een hoop aardige dingen in. En ook nog een aantal goede dingen. En dat voor een niet eens al te grote partij. Is het niet bijzonder dat de kleinere partijen (CU, PvdD, SGP) veel betere plannen hebben dan de grote spelers (voornamelijk VVD en PvdA)? Het is jammer dat dat vaak niet opvalt bij kiezers, kennelijk. Voor de CU komt daar nog bij, dat er een groep kiezers is die niet op hen stemmen omdat ze christelijk zijn. Dat is jammer, denk ik. Christelijke partijen hebben bestaansrecht. Dat bewijst ook de ChristenUnie.

Column 10 – Verkiezingen met Robert

GROENLINKS

Nu het bijna oud en nieuw is, en het milieu dus weer een flinke boost zal krijgen van al ons vuurwerk (gelukkig blijven de boze geesten wel weg), is het eens tijd om GroenLinks onder de loep te nemen. GroenLinks, met vier zetels in de Tweede Kamer en Jesse Klaver als fractievoorzitter, zou zich eigenlijk moeten laten omdopen tot ‘’Klavertje Vier’’. Die aanduiding houdt net zoveel verband met het milieu als de naam ‘GroenLinks’, en wie weet brengt het wel zo veel geluk, dat het aantal zetels na 15 maart sneller groeit dan het gat in de ozonlaag. O ja, en nu we toch bezig zijn, heeft iemand zich ooit afgevraagd waarom in het logo van GroenLinks de linkerhelft rood is en de rechterhelft groen? Afijn, dat waren weer genoeg grappen over randzaken, nu is de partij zelf aan de beurt.

Waar GroenLinks, net als de Partij voor de Dieren, in te prijzen is, is dat de partij zich afzet tegen het belang van de economie boven het individu (wat ik twee weken geleden besprak in het artikel over de VVD). Wel horen we bij GroenLinks een hoop (hoogstwaarschijnlijk nooit waar te maken) spierballentaal (‘’We gaan dit land veranderen, we gaan het helemaal anders doen!’’). Dat klinkt mij net zo nep in de oren als de beloftes van het Forum voor Democratie, zeg maar D66-2. Ook loopt Klaver al te snel te speculeren over wat er na de verkiezingen moet gebeuren. Maar daarover straks meer.

Nog wat kritiek. Net als zo veel partijen, is GroenLinks trots op al onze vrijheden. Als het gaat over alternatieve zorg, vindt de partij: ‘’Niet alleen keuzevrijheid is belangrijk, maar ook bescherming’’. Waarom de partij hetzelfde oordeel niet velt over abortus, is mij een raadsel. Nog vreemder keek ik op mijn neus, toen ik las dat GroenLinks euthanasie wil toestaan voor kinderen onder de twaalf jaar. Ons recht gaat er vanuit, dat kinderen van die leeftijd (0-12 jaar) niet verantwoordelijk (kunnen) zijn voor hun daden. Als een kind van 10 een moord pleegt, kan hij/zij niet vervolgd worden. Maar als we GroenLinks moeten geloven, kan zo’n kind wel de verantwoordelijkheid dragen om zijn/haar eigen levenseinde te bepalen. Is dat niet dubbel? Interessant is ook dat GroenLinks wil dat de NAVO democratischer wordt. Maar hoe ziet een democratisch militair bondgenootschap er uit? Ik heb geen idee.

In het conceptverkiezingsprogramma vinden we veel quasi-Amerikaanse (en Forum voor Democratie) retoriek. (‘’We gaan Nederland veranderen’’, wij gaan …’’ en het afzetten tegen ‘’de gevestigde orde’’). Het favoriete woord van fractievoorzitter Jesse Klaver (economisme) staat er slechts vijf keer in, dat valt me dan weer mee. Aangezien ik kritisch was op het hoge ‘Amerikagehalte’ van VNL, zal ik ook kritisch zijn op het niet onaanzienlijke ‘Amerikagehalte’ van GroenLinks, en vooral van Klaver. Het Obama-ideaal ligt er zo dik bovenop, dat veel media het hebben opgemerkt. Nu is het op zich niet verkeerd dat een jonge politicus ambitieus is en zijn idolen heeft, maar voor zijn eigen geloofwaardigheid zou het ook niet verkeerd zijn als hij meer authenticiteit zou uitstralen, in plaats van dat kopieergedrag. Ideeën opdoen bij anderen, prima. Maar direct de hele entourage overnemen gaat te ver. Er zitten nog wel heel wat verschillen tussen de Verenigde Staten en Nederland. En dat bedoel ik, wat Nederland betreft, in positieve zin.

Ondanks een beetje kritiek van mijn kant, heeft GroenLinks de potentie de grootste partij op links te worden. Klaver heeft zijn ambitie voor na de verkiezingen ook al aangegeven: het liefst ziet hij een progressief blok het hart van het kabinet vormen. Daarmee doelt hij naast GroenLinks op de PvdA, SP en D66. Deze partijen bleken daar echter nog niet echt warm voor te lopen. Zo hadden de toenmalige fractievoorzitters van de PvdA en GroenLinks, Samsom en Van Ojik, een plan liggen om deze twee partijen na de verkiezingen te laten fuseren. Nadat Klaver het stokje had overgenomen bij GroenLinks, bleef het echter bij samenwerken. De SP hekelt elke samenwerking die GroenLinks met de VVD heeft gehad, bijvoorbeeld bij de invoering van het leenstelsel. Klaver deed ook nog een oproep aan zijn ‘’christelijke vrienden’’. Ik ben benieuwd hoe lang die vriendschap (het draait overigens om CU en CDA) duurt, nu GroenLinks graag het bijzonder onderwijs wil afschaffen, iets waar deze twee partijen zich vaak voor inzetten.

Afsluitend: het is inderdaad geen goed idee om groen links te laten liggen. Maar GroenLinks? Het is een partij met wat aardige ideeën, maar van dat fanatisme word ik niet goed. Misschien zouden partijen er verstandig aan doen om eerst de verkiezingsuitslag maar eens af te wachten; het publiek is immers zo onvoorspelbaar als wat. Het voorkomt dat partijen en partijleiders hun hand overspelen. Want dan komt er helemaal niks meer terecht van al die ‘’wij gaan’’-retoriek. VVD en/of PVV uit de regering houden is een ding, maar wat als de VVD GroenLinks uit de regering weet te houden? Heeft Klaver daar al eens over nagedacht? Dan schiet zijn droom als een vuurpijl de donkere nacht in, en knalt daar uit elkaar. Dan brandt de rijzende ster van Jesse Klaver als een sterretje op in de donkere nacht.

Column 9 – Verkiezingen met Robert

VOLKSPARTIJ VOOR VRIJHEID EN DEMOCRATIE

Zoals twee weken geleden aangekondigd, is het vandaag tijd voor de behandeling van de grootste partij op rechts, de VVD. Waar je het van de PvdA niet zo goed doorhebt, is het overduidelijk dat de VVD momenteel in de regering zit. De verkiezingen van 15 maart zijn voor de VVD dan ook vooral een vraag aan het volk om het gekregen regeringsmandaat voort te mogen zetten. Om tot een beoordeling te kunnen komen hoe goed dat plan is, kijken we naar wat de VVD de komende jaren met Nederland van plan is. Ofwel: een greep uit de standpunten.

Het eerste wat ik tegenkom in de standpunten, is direct een ergernis. De VVD voert een pleidooi om opleidingen beter aan te sluiten op de arbeidsmarkt. Klinkt op het eerste gehoor leuk. Maar wat betekent dat in de praktijk? Verlies van wetenschappelijke kwaliteit, en een opbloei van opleidingen die zo algemeen zijn dat je baankans gegarandeerd is. Leren mensen dan echt nog iets? Jazeker. Namelijk: hoe draai ik het best als schakel mee in de massaliteit. Deze massaliteit is ook de reden dat de VVD graag multinationals helpt, waarom de regelgeving minder moet worden… Maar laat ik over dat laatste onderwerp nu niet uitweiden. Dat doe ik na 15 maart wel weer. Wordt vervolgd!

Oké, nog een voorbeeld van bovenstaand punt: ‘’de geboorte van je kind mag niet een gedwongen einde van je carrière betekenen’’. Is carrière maken, participeren in de massa dan echt belangrijker dan je bloedeigen kinderen?! Natuurlijk hoeft de geboorte van je kind niet te betekenen dat je niet en nooit meer mag werken. Maar is tijd en aandacht voor (nota bene je eigen) kinderen nu zo veel gevraagd? En is ook dat niet in het (door de VVD zo vurig verdedigde) belang van de brave burgerlijke samenleving?

Een andere ergernis van mij kom ik bij de VVD ook regelmatig tegen. Meer dan eens wordt een beroep gedaan op het argument: dat is niet meer van deze tijd. Laat ik dat voor eens en voor altijd afhandelen: dat is het slechtste argument dat ik ken. Wat van deze tijd is, ligt niet vast; dat bepalen wij hier en nu. ‘’Uit de tijd’’ is een conclusie, geen argument! Nee, vroeger was niet alles beter, slechts anders; maar het heden (en vooral de toekomst) zo verheerlijken en ophemelen als de VVD doet… Inderdaad, dat is nu net wel weer iets van deze tijd…

Het grappige van het feit dat de VVD zo op vrijheid hamert,  is dat juist dat standpunt onze vrijheden inperkt. Meer veiligheid (want ‘’de vrije samenleving die wij graag willen, is alleen mogelijk in een veilig land’’) zorgt namelijk voor meer controle, wat weer minder vrijheid oplevert. Hetzelfde geldt voor het punt in het verkiezingsprogramma, dat de inlichtingendiensten meer bevoegdheden moeten krijgen. Maar: ook meer hierover na 15 maart.

Die vrije en veilige samenleving eist nog meer offers. De VVD beweert de rechtsstaat te verdedigen, maar wil straffen tot idiote hoogtes uitbreiden. Zo moet de maximale tijdelijke straf voor moord verhoogd worden van 30 naar 40 jaar (levenslang blijft ook mogelijk bij moord); en de maximale straf voor doodslag moet verdubbeld (!) worden van 15 naar 30 jaar. En dat terwijl ons huidige beleid omtrent levenslange gevangenisstraf al tegen de Europese mensenrechten (waar de VVD toch zo trots op is?) indruist. ‘’Iedere Nederlander heeft recht op recht’’, staat te lezen. Ja, behalve de daders zeker. Zulke krankzinnige strafverhogingen garanderen geen vrijheid en veiligheid, maar stralen een wraakcultuur uit, die naar ik concludeer, niet meer van deze tijd is.

Maar laat ik dit punt verder rusten. Ook dit zal ik behandelen in mijn hierboven aangekondigde schrijven over massaliteit. Nu moet ik in het kort nog door een ander standpunt. Hiervoor wend ik mij nog in het kort tot het verkiezingsprogramma. Daarin staat te lezen, dat de VVD wil dat agenten, als zij geweld gebruiken, in een onderzoek niet als verdachten aangemerkt moeten worden. Dat is echter net zo omslachtig als het vermijden van woorden als negerzoen en moorkop, want hoe je het ook wendt of keert, volgens artikel 27 lid 2 van het Wetboek van Strafvordering is iemand tegen wie een vervolging is gericht een verdachte. In het kader van rechtsgelijkheid, geldt dat dus ook voor politieagenten. Ik ben het met de VVD eens dat politiemensen een bijzondere positie hebben, maar dat bevestig je niet met een aanpassing van de terminologie. Dat zijn oplossingen voor politiek correcte mensen en hypocrieten.

Samenvattend: de VVD doet mij een beetje denken aan Friedrich Nietzsche. Volgens Nietzsche zijn er sociale verschillen nodig, omdat zo de besten een kans krijgen om te pieken. En dat zorgt dan weer voor een vooruitgang in welvaart voor iedereen. Nu zal dit (economisch) ongetwijfeld waar zijn, maar het stelt ons wel voor een andere vraag. Is dat moreel ook te rechtvaardigen?  Of is de economie het hoogste goed, en zijn wij daar ondergeschikt aan? Is de economie er voor ons, of zijn wij er voor de economie? En als dat laatste het geval is (en dat concludeer ik uit de standpunten van de VVD), wat blijft er dan over van die individuele vrijheid, waar de VVD zo hard voor vecht? Laat mij het antwoord geven: niets. Het systeem blijkt het doel, wij slechts het middel. Wat is het toch een genot, dat wij een Volkspartij voor Vrijheid en Democratie hebben. Alleen jammer dat ze die tweede ‘V’ zo laten liggen.

Column 8 – Verkiezingen met Robert

CHRISTEN-DEMOCRATISCH APPÈL

Twee weken terug behandelde ik op deze plaats de traditioneel grootste partij op links. Over twee weken zal de traditioneel grootste partij op rechts aan de beurt zijn, de VVD. Vandaag zitten we daar tussenin. Vandaag behandelen we het traditionele voorbeeld van de middenpartij, het CDA.

Het lastige van middenpartij zijn, is dat het moeilijk te bepalen is waar de partij eigenlijk voor staat. Sinds 2010 heeft het CDA zelf dat ook doorgekregen. Toen Balkenende, die ooit als relatief onbekende politicus het CDA naar grote hoogten leidde, stopte, ontstond er een leemte die maar moeilijk op te vullen leek. Volgens sommigen zou het zelfs helemaal over en uit zijn met het CDA. Maar dat is uiteraard niet gebeurd. Nederlandse politiek gaat af en toe nu eenmaal volgens het jojo-effect, en dus krabbelt de partij onder Sybrand van Haersma Buma weer lekker overeind.

Het credo dat vele mensen opdreunen als ze aan het CDA denken is: ‘’het gezin is de hoeksteen van de samenleving’’. Het CDA zelf meldt bijna hetzelfde: ‘’Wij zien families als het fundament voor onze samenleving’’. Zodoende wil het CDA weer een minister voor Familie en Gezin in het kabinet (de laatste was CU-minister Rouvoet, in het kabinet-Balkenende IV). Mijns inziens is zo’n minister niet van zeer groot belang, omdat we ook geen minister voor Ouderenzaken instellen. Hoewel er natuurlijk wel partijen zijn die bijzonder op ouderen inzetten (tja, die hebben stemrecht hè…), lijkt mij dit departement onnodig. Volgens mij kunnen ‘normale’ ministers prima beleid met betrekking tot jongeren voeren.

Waar ik natuurlijk wel blij van wordt, is het feit dat het CDA het belang van een stabiele familie inziet. Dat het CDA het belang van een rustdag inziet, en niet blind de 24 uurseconomie hierin volgt. Dat het CDA het belang van ongeboren leven erkent, het onderwijs wil versterken, het medicijntekort wil terugdringen en de ouderenzorg (echt) wil verbeteren. Een groot CDA lijkt mij in het algemeen beter voor Nederland dan een grote VVD of een grote PvdA. Aan de andere kant: het CDA moe(s)t altijd met links óf rechts samenwerken, en de koers van een kabinet met CDA hangt dus al gauw af van de keuze van de coalitiepartner(s). Wel is het dan weer zo, dat het CDA een goede verbinding kan vormen tussen andere partijen binnen een kabinet. Dat is, met het oog op de verkiezingen van 15 maart, belangrijk, omdat er vijf partijen nodig zijn om plannen door de Eerste Kamer te kunnen loodsen.

Maar, genoeg lof. Dit artikeltje zou natuurlijk niet compleet zijn zonder wat kritiek. Het eerste punt, waar ik me ook in mijn artikel over VNL tegen verzet heb, is het feit dat het CDA pleit voor een (sociale) vlaktaks. Het woord ‘sociaal’ moet je misschien maar net zo serieus nemen als het ‘sociaal’ in ‘sociaal leenstelsel’ (waar het CDA tegen is). Het CDA noemt deze vlaktaks van 35%, met een niet nader uitgewerkte solidariteitsheffing voor tevens niet nader uitgewerkte topinkomens, rechtvaardiger. Echter, is zo’n vlaktaks rechtvaardiger? Of is het rechtvaardiger om het verschil tussen de lagere inkomens en de hoogste inkomens kleiner te maken in plaats van groter (wat uiteindelijk het effect van een vlaktaks is, ook met solidariteitsheffing)?

Verder wil het CDA doorgaan met ontwikkelingshulp, maar moeten wel ‘’het geld en de steun goed terechtkomen’’. Hoe het CDA dat wil bereiken, wordt niet duidelijk. Ook is het CDA voor de inzet van snelrecht (overigens niet te verwarring met de ZSM-aanpak van het OM). Wat het CDA echter over het hoofd lijkt te zien, is dat snelrecht ook grote nadelen heeft. Het OM moet wel zorgvuldig het dossier kunnen maken, en de verdediging moet het dossier wel goed kunnen voorbereiden; dat is in het belang van onze rechtsstaat. Fouten die onder tijdsdruk gemaakt worden, zijn vermijdbaar. Door meer snelrecht toe te passen bij ‘’reguliere delicten’’ (wat dat ook moge zijn), wordt de kans op rechterlijke dwaling groter en groter. En dat lijkt mij onacceptabel.

Samenvattend: in het CDA treffen we een redelijke stabiele partij, die zeker geschiktheid heeft om te regeren. Maar het CDA heeft wel dezelfde problemen als andere ‘’grote’’ partijen: het is allemaal wel erg algemeen, en deze partijen staan niet echt duidelijk voor een bepaalde koers (zoals bijvoorbeeld wel de PvdD, SGP en 50Plus). In het kader van de leer van het gulden midden kan het CDA vast rekenen op de steun van Aristoteles. Maar Aristoteles moet je ook niet altijd vertrouwen. De echte glorietijden van het CDA (met meer dan vijftig zetels) zijn voorbij. Waarschijnlijk geldt dat voor elke partij; veertig zal al een lastige grens worden. Misschien is dat wel een van de grootste belangen van het CDA. Om regeringspartijen te verbinden, en te stoppen met (althans wat media betreft) blinde oppositie te voeren. En in die rol ook de verbinding te zoeken met kleine, nu nog minder invloedrijke partijen. Want die geven ons land een betere richting dan de traditionele coalitiepartners.

Column 7 – Politiek Café over de toegevoegde waarde van christelijke politiek

Welke rol mag geloof in de politiek spelen? Discussies over het thema ‘scheiding tussen kerk en staat’ komen steeds meer voor. Je bent christen, maar mag je dat ook in de politiek laten meewegen? Gelden Bijbelse argumenten wel in het publieke debat? Dit zijn moeilijke vragen. Vragen die wel steeds meer gesteld worden. ‘’Fijn dat jij in de Bijbel gelooft, dat vind ik prima. Maar daar hoef je mij toch niet mee lastig te vallen? Er is toch scheiding tussen kerk en staat?

Wat zou je nu op deze vragen moeten antwoorden? Staat het geloof inderdaad los van de politiek, zoals de kerk van de staat los is? Als we kijken naar andere landen, lijkt dat soms wel zo. In Duitsland zijn er geen christelijke partijen, maar heeft vrijwel elke partij wel een groep christenen in de achterban. In de VS stemmen de meeste christenen traditioneel Republikeins, maar er zijn genoeg christenen die Democratisch stemmen. Zo zijn Bill en Hillary Clinton respectievelijk Baptist en Methodist, was JFK Rooms-Katholiek en Woodrow Wilson Presbyteriaans. In Nederland hebben we wel christelijke partijen. Vroeger zelfs heel veel. Onder andere:

De SGP (1918-heden);

De GPV (1948-2003) en de RPF (1975-2001), die in 2001 samen de ChristenUnie gingen vormen;

De ARP (1879-1980), de CHU (1908-1980) en de KVP (1945-1980), die in 1980 fuseerden tot het CDA;

Maar dit is nog lang geen uitputtende lijst. Kennelijk hebben we in Nederland een traditie van christelijke politieke partijen. Dit heeft te maken met de verzuiling, die er was in de periode waarin deze partijen bestonden. Maar nu deze periode van verzuiling goeddeels voorbij is, hebben we nu nog behoefte aan christelijke politiek?

SGP-jongeren Elburg/Oldebroek, PerspectieF Noord-Veluwe en CDJA Noord-West Veluwe willen graag met jullie over deze vraag nadenken. Niet technisch, zoals ik hierboven kort heb gedaan, maar laagdrempelig en toegankelijk. Hierbij staan we niet alleen: Tijs van den Brink, presentator van de EO, zal met ons over deze vragen nadenken. Het belooft een gezellige, ontspannen avond te worden, met een borrel achteraf. Ben jij er ook bij, zaterdag 16 december om 20:00? Locatie is de Rijsgaardhoeve, Oostendorperstraatweg 22b in Elburg. Namens de organisatie: van harte uitgenodigd, en tot 16 december!

Column 6 – Verkiezingen met Robert

PARTIJ VAN DE ARBEID

Vandaag alweer de vijfde partij uit de serie Nederlandse verkiezingen (ook leesbaar via sgpjeo.nl) 😉 De vijfde dus. Om deze heugelijke mijlpaal te vieren, nemen we een partij waar het ook lachen, gieren en vooral brullen is. Welkom in de wondere wereld van de Partij van de Arbeid, beter bekend als: PvdA. Trek je Hans Spekmantrui aan en geniet.

Wondere wereld, dat zeker. Sinds 1946 bestaat deze partij, die altijd de grote linkse partij van Nederland geweest is. We kennen de partij van haar soberheid (Willem Drees) en allerlei economische liberaliseringen (Wim Kok). Voor de mensen van mijn leeftijd: we kennen de partij vooral van gratis wifi in de intercity’s (Diederik Samsom).

Dan nu een interessanter deel. Waar wil de PvdA dat wij haar van kennen? Een greep uit de standpunten.

Zo vindt de PvdA het bijvoorbeeld niet goed dat kinderen opgroeien in armoede. Ook wil zij ‘’gezondheid bevorderen en ziekte bestrijden als het nodig is’’. No shit, Sherlock. Noem mij een partij die dit zal bestrijden… Dat ze zo op gezondheid zijn, blijkt ook verderop; ‘’Het gaat weer beter met de werkgelegenheid’’. Gelukkig, de werkgelegenheid is bijna weer beter. Vast dankzij de goede gezondheidszorg van de PvdA (die afkorting staat in dit verband vast voor: Paracetamolletjes van de Arbeidsmarkt).

Ook rekenkundig talent is sterk ontplooid bij de PvdA. ‘’Meer dan een eeuw zetten wij ons in voor gelijke behandeling van man en vrouw’’. Zoals ik al zei, de PvdA is opgericht in 1946. Een eeuw is honderd jaar. 1946 + 100 is? Hetzelfde standpunt vermeldt: ‘’Emancipatie gaat over vrijheden’’. Daar past het ‘’wettelijk af te dwingen dat minstens 30 procent van leden van Raden van Bestuur, Toezicht en Commissarissen bestaat uit vrouwen’’ uiteraard logisch bij.

Verder: ‘’Kinderopvang draagt bij aan de ontwikkeling van kinderen’’. Tja, kinderen thuis opvoeden ook. Ook is de PvdA ‘’de partij van werk, werk, werk’’. Gelukkig maar, want er is nog heel wat werk aan de winkel voor de PvdA. Niet zozeer in regeringsverband, maar vooral wat betreft de partij zelf.

Jacques Monasch werd als een soort Bernie Sanders door de partijtop tegengewerkt. Waarom die partijtop Samsom wel de ruimte geeft het debat met de kroonprins van de partij (ik doel natuurlijk op Lodewijk Asscher) aan te gaan, is mij een raadsel. Dat ze Monasch tegenwerken, oké. Ik bedoel, van dat linkse gezeur wordt niemand vrolijk, zelfs de Partij van de Arbeid niet. Maar, mocht je denken dat er binnen de partij toch nog nagedacht werd, moet ik je teleurstellen. Wil de PvdA überhaupt nog een beetje terugkomen, zullen ze Lodewijk Asscher als lijsttrekker moeten aanstellen. Maar die strijd is nog niet beslist. En deze keer zonder bemoeienis van de partijtop. Want ja, inhoudelijk liggen ze zo dicht bij elkaar…

Nog iets grappigs aan de PvdA. Deze partij hamert graag op nivelleren, maar als het over eenverdieners gaat, wil de partij er niets van weten. Dan is nivelleren ineens niet meer nodig, want vrouwen moeten (verplicht!) de arbeidsmarkt op. Welke arbeidsmarkt? Geen idee.

Als middenpartij (zei zelfs Samsom laatst op tv en ja, dat heb ik op bewegend beeld gezien!) (sorry Sylvana) trapt de PvdA natuurlijk ook veel open deuren in. In het begin noemde ik er al een paar, maar hier volgen er nog wat (gewoon, omdat ze flauw genoeg zijn voor dit artikel). Ik citeer: ‘’In een gezonde democratie moeten burgers invloed kunnen uitoefenen op het bestuur’’. Waarschijnlijk is dit bedoeld voor mensen die niet meer wisten wat democratie ook al weer was. Over de samenwerking met de Antillen: ‘’Kinderrechten, sociale vooruitgang en goed bestuur zijn onze speerpunten’’. Noem mij een partij die tegen kinderrechten, sociale vooruitgang en goed bestuur is… ‘’Boeren moeten verplicht worden om het dierenwelzijn (…) te verbeteren’’. Dat zouden veel boeren wel willen, maar door al die regels van onder andere de PvdA wordt dat zo onderhand aardig moeilijk. Dierenwelzijn was overigens ook een knelpunt van CETA, waar de PvdA wel vrolijk mee in heeft gestemd.

Kortom, de PvdA. Wondere wereld, zoals ik al zei. Ook deze campagne zullen er vast weer veel rode rozen uitgedeeld worden. Als ze verstandig zijn daar, delen ze die vast uit een maand voor de verkiezingen, 14 februari. Dan valt het in elk geval niet zo op. Symbolisch zal het ook wel uitkomen. De PvdA die zijn stille liefde (tot onze stem) aan ons verklaart. En in spanning afwacht of wij, op 15 maart, die liefde beantwoorden. Of dat deze keer de rozen verwelken en de scheepjes vergaan.

Column 5 – Verkiezingen met Robert

PARTIJ VOOR DE VRIJHEID

Tot hiertoe had ik de gewoonte om van elke politieke partij het verkiezingsprogramma of een lijst standpunten door te bladeren om vervolgens een aantal dingen uit te lichten. Voor vandaag betekent dat, dat ik mijn best ga doen om dit artikel langer te maken dan het verkiezingsprogramma van de PVV.

Het verkiezingsprogramma bestaat eenvoudigweg uit elf speerpunten. Daaronder staan nog de kosten en baten per punt vermeld. En, gelukkig, als we de PVV moeten geloven, spelen we quitte. Wel moeten we daarbij opmerken dat de kosten van het uittreden uit de EU nog niet zijn meegerekend. Dat wordt dus sowieso een verlies, want uit de EU stappen kost geld. Misschien dat dat de reden is dat de PVV het nog niet berekend heeft.

De titel van het verkiezingsprogramma is typisch voor de PVV: ‘’Nederland weer van ons!’’. Van wie het land nu is, wordt niet direct duidelijk uit het verkiezingsprogramma. Net zo min wordt duidelijk, hoe alle kosten en baten ontstaan. De de-islamisering van ons land zou 7,2 miljard euro opleveren, maar hoe komt de PVV aan die getallen?

Toch is er ook iets, waar Wilders gelijk in dreigt te krijgen. De Tweede Kamer werd door hem een nepparlement genoemd. En ik moet eerlijk zeggen: de PVV past daar goed in. Want een partij met zo’n verkiezingsprogramma, neemt die Nederland nog wel serieus?

Twee weken terug bekritiseerde ik de ethiek van de Partij voor de Dieren. Het lijkt mij dus zeer terecht om dan ook de open deuren van de PVV in te schoppen. De partij profileert zich als de grote verdediger van de joods-christelijke cultuur, en CU-fractievoorzitter Segers kreeg dat ook behoorlijk te verstaan tijdens de Algemene Beschouwingen. Toch is deze verdediger van die joods-christelijke cultuur tegen de joodse cultuur, als het gaat om rituele slacht. Ook het asielbeleid en de ontwikkelingshulp zijn uiteindelijk uitvloeisels van de joods-christelijke cultuur, waar de PVV zo’n verdediger van is.

Ook heb ik bij een aantal partijen gewezen op taalgebruik. Welnu, de rasechte Nederlandse PVV kan er ook wat van. Zelfs op één A4’tje verkiezingsprogramma. Als ik de tweede zin van het programma lees, wordt er beweerd dat miljoenen Nederlanders schoon genoeg hebben van ‘’de massa-immigratie en asiel, terreur, geweld en onveiligheid’’. Ten eerste dunkt mij, dat er weinig mensen zijn die genoeg hebben van asiel. Hoogstens van asielzoekers, asielaanvragen, wat dan ook, maar niet van asiel op zichzelf. Sla het woordenboek er maar op na. Bovendien is deze opsomming niet helemaal goed gegaan; het woordje ‘en’ hoort alleen tussen de laatste twee onderdelen van de opsomming, niet ook aan het begin. Tot slot kun je nog twijfelen over het gebruik van het lidwoord. Verder zeg ik niks…
Nou ja, toch nog even. Ik citeer: ‘’Geen geld meer naar ontwikkelingshulp, windmolens, kunst, innovatie, omroep enz.’’ Maar… kan iemand mij uitleggen wat deze onderwerpen met elkaar te maken hebben? Dus geen geld meer naar windmolens, maar zonnepanelen dan? En wat is enzovoort, in een opsomming van ontwikkelingshulp, windmolens, kunst, innovatie, omroep enz.? Logisch redenerend zou ik zeggen, ook geen geld meer voor gorilla’s, kippenpootjes, teenslippers, Friedrich Nietzsche en de Universiteit van Bologna. Of denk ik nu heel ver out of the box? Bovendien ontbreekt er tussen ‘’omroep’’ en ‘’enz.’’ ook nog een komma.

Wat mij verder nog irriteert bij de PVV, is dat het alleen maar radicaal kan. Meer soevereiniteit? Uit de EU. Eigen risico? Helemaal afschaffen. Ontwikkelingshulp, windmolens, kunst, innovatie, omroep, enz.? Geen geld. Motorrijtuigenbelasting? Direct halveren. Ik wil echter niet weten hoe paniekerig de markten gaan reageren op zulke radicale veranderingen. Bovendien scheppen ze een irrealistisch wereldbeeld. Alsof je even een A4’tje met veranderingen afwerkt, afvinkt, en dan alle problemen opgelost zijn. Helaas is de werkelijkheid weerbarstiger en complexer. Veranderingen, en zeker zulke rigoureuze veranderingen, moeten voorzichtig en geleidelijk door worden gevoerd. We praten over termijnen van vier jaar (normaal gesproken), niet over een A4’tje om af te vinken, zonder duidelijk financieel verhaal of uitleg over de tijd die voor deze veranderingen nodig zal zijn.

Afsluitend: het is gelukt, dit artikel is langer dan het verkiezingsprogramma van de PVV. Verder: eerlijk is eerlijk, de PVV wijst ons vaak wel op echte problemen. Maar de oplossingen die de partij daarvoor aanbiedt? Die zijn niet om over naar huis te schrijven. Zelfs niet op één A4’tje.

Column 4 – Verkiezingen met Robert

PARTIJ VOOR DE DIEREN

Twee weken terug behandelde ik op deze plaats 50Plus. Eigenlijk zou het beter getimed zijn als ik toen, een dag na dierendag, de Partij voor de Dieren zou behandelen. Maar ik heb niet zo veel met al die themadagen, en de planning lag al vast. Dus bij dezen zal ik alsnog de Partij voor de Dieren behandelen.

Net als 50Plus, doet de Partij voor de Dieren zichzelf een oneer aan door de naamkeuze. De partij heeft een programma dat niet alleen voor dieren geldt, maar zich vooral op mensen richt. Toch heet ze: Partij voor de Dieren. Bovendien liggen de voornaamste accenten van de PvdD bij de natuur en het milieu, niet alleen bij dieren. Maar als je het vanuit de PvdD bekijkt is het ook wel logisch. Zolang het beestje maar een naampje heeft, nietwaar? De partij is ook best wel een vreemde eend in de bijt. Maar dat terzijde. Nu inhoudelijk: een kort overzicht van de standpunten.

Maar eerst even een woordgrap: de Partij voor de Dieren is de enige partij in de Tweede Kamer met een vrouw als lijsttrekker. Bij de Algemene Beschouwingen bleek, dat zij dit zelf een ul-Thieme keuze vindt. ( hahaha, allemaal even lachen 😉 )

De standpunten. O nee, eerst nog een opmerking over taal. Beste mensen van de PvdD… ik weet dat ik vaak doorsla als het gaat om taal, maar echt… deze standpunten kunnen zo veel duidelijker geformuleerd worden. Ik zal twee voorbeelden geven, om het niet te lang te maken. Neem een zin als: ‘’ Dit betekent dat dieren die buiten verblijven beschutting nodig hebben tegen wind, zon, regen en kou.’’ Pas aan het eind van de zin wordt duidelijk dat het gaat om dieren die hun tijd niet binnen doorbrengen, en niet om dieren die buiten de dierenverblijven beschutting nodig hebben. Verander de zin in: Dit betekent dat dieren die buiten verblijven, beschutting nodig hebben (…), en de zin wordt veel beter leesbaar. ‘’ De Nederlandse veestapel zal daartoe vergaand verkleind moeten worden en ingezet moet worden op een diervriendelijk landbouw.’’ Duidelijker (en taalkundig correct), zou zijn: (…) en er moet ingezet worden (…). Echt waar, een foutje mag, zelfs van mij. Maar houd het alsjeblieft beperkt…

Wat de partij inhoudelijk over het milieu zegt, is vaak verstandig. Ze vecht, mijns inziens terecht, actief tegen TTIP en CETA. Op economisch gebied keert ze zich tegen het huidige economische systeem, en ik kan niet anders dan de partij hierin gelijk geven. Ja, ook een SGPJ’er kan soms links uit de hoek komen. Maar de eerste persoon die op grond van de Bijbel de 24-uurseconomie kan verdedigen, ben ik nog niet tegen gekomen. Toch blijf ik mij aan de SGP(J) liëren en niet aan de PvdD. En wel in het bijzonder om de volgende reden:

De Partij voor de Dieren laat de vrijheid voor meningsuiting prevaleren boven de vrijheid van godsdienst. Toch wil ze de weigerambtenaar aanpakken. Blijkbaar mag je dus vrij zijn om voor het homohuwelijk te zijn, maar niet om er tegen te zijn. Dat is wat ik discriminatie noem! ‘’Levensbeschouwelijke overtuigingen (…) behoren niet van overheidswege aan anderen te worden opgelegd’’. En de mening die onder andere de PvdD voorstaat dan? Is dat niet een gevolg van een levensbeschouwing? Mag die dan wel zomaar worden opgelegd?

Ook moet de overheid van de PvdD ‘’investeren in LHBT-emancipatie in multiculturele en religieuze kringen’’. Maar elders (m.b.t. alcohol en drugs) verklaart de partij: ‘’De Partij voor de Dieren is tegen een betuttelende overheid’’. Dus zolang je drugs gebruikt (of: zo stoned als een garnaal bent) of je in een coma zuipt heet dat vrijheid, maar als je koosjer of halal wilt slachten of moeite hebt met homoseksualiteit, is daar geen vrijheid voor. Of, in PvdD-termen, mag niet ieder vogeltje zingen zoals het gebekt is. Om verder in termen van de PvdD te blijven: daar komt de aap uit de mouw, en de adder van onder het gras!

Verder: ‘’De Partij voor de Dieren wijst elke vorm van gelegitimeerd geweld af’’. Oké… dus het is gelegitimeerd, maar toch wijst ze het af. Natuurlijk is geweld niet goed, maar als het gelegitimeerd is, dan is het toch niet verkeerd? Dat is namelijk precies wat gelegitimeerd betekent…

Kortom: op veel vlakken kan de Partij voor de Dieren (mijns inziens) een goede invloed uitoefenen. Maar uitgerekend op het belangrijkste punt, ethiek (voor mij toch wel een stokpaardje), koop ik bij de PvdD een kat in de zak en blijk ik in de aap gelogeerd. Juist op dit vlak spant de partij het paard achter de wagen. En natuurlijk: wie een hond wil slaan, heeft licht een stok gevonden. Maar mijns inziens, is deze stok niet voor de kat z’n viool.

Blijkt die SGPJ’er toch weer uit rechtse hoek te komen.

Column 3 – Verkiezingen met Robert

50PLUS

Ouderen pikken het niet meer. Zo, dat u dat maar even weet. Mocht u een van de ouderen zijn die het nog wel pikt, geen zorgen. Gewoon geen 50PLUS stemmen. Maar als dit nog niet genoeg reden daarvoor is, dan volgen er verderop in dit stuk nog wat. Maar geen vijftig plus. Dan wordt dit stuk langer dan het dossier van de zaak die de Stichting Vrienden van de Gay Krant enkele jaren terug tegen Henk Krol aanspande.

Maar laat ik aardig beginnen. Ten eerste: Henk Krol is niet schuldig bevonden aan subsidiefraude. Bovendien moet gezegd worden: Henk Krol, de voorman van 50PLUS, is een hele sympathieke man. Een gezellige vent, die ontzettend graag mensen helpt en politiek zijn nek durft uit te steken voor kwetsbare groepen in de samenleving. Ouderen bijvoorbeeld. En… misschien ook nog toekomstige ouderen? Tja, 50PLUS… Kennen we dat van nog meer dingen dan Henk Krol, ouderen en (de affaire rondom) Norbert Klein?

Laten we daarvoor eens kijken naar het conceptverkiezingsprogramma van de partij. De inleiding daarvan, die overigens opvalt door de uitroeptekens!, laat ik voor het gemak maar even links liggen. Na deze inleiding komen we de vijftien belangrijkste standpunten tegen. Een paar zijn verbazingwekkend. Neem bijvoorbeeld punt 8: In alle treinen moet weer een wc komen. Ten eerste is hier de vraag, aan welke periode de partij denkt bij: ‘’moet weer een wc komen’’. Ten tweede is dit punt volstrekt overbodig, aangezien minister Schulz al heeft toegezegd dat dit in 2025 het geval moet zijn. Een motie van de SP had haar opgeroepen dit voor 2030 te laten doen, maar de minister wil in 2025 dus alle treinen van wc voorzien hebben. Dit punt is dus volstrekt overbodig.
Punt 14 luidt: ‘’Uit alle wet- en regelgeving, landelijk en regionaal, moet leeftijdsdiscriminatie worden geschrapt’’. Misschien waren ze het bij 50PLUS alweer vergeten, maar eh… iets met artikel 1 van de Grondwet? Dat vraagt 50PLUS immers ook van nieuwkomers, trouw aan de grondwet (punt 13)! Dus natuurlijk moet leeftijdsdiscriminatie, mits niet te rechtvaardigen, uit alle wetten geschrapt worden. Als je het daarvan moet hebben om kiezers te winnen…

Verder eist 50PLUS in het voornoemde punt 13 van nieuwkomers een ‘’volledige beheersing van de Nederlandse taal’’. Beste 50PLUS… kunt u mij dan uitleggen wat er volledig Nederlands is aan de zin: ‘’(…) wil niet dat we opdraaien voor wanbeleid en tekorten andere landen’’ (punt 11)? Oftewel: hoe volledig is volledig Nederlands? Nu is dit ene voorbeeld misschien een beetje flauw, maar ja… ik ben (net als 50PLUS, zie vorige alinea) ook niet te beroerd voor inkoppertjes. Nee, zelfs niet als het gaat om de sympathieke mensen van 50PLUS.

Verderop somt 50PLUS nog meer standpunten op. Ook daaruit zal ik een kleine greep nemen. Zo valt het me bijvoorbeeld op dat 50PLUS 45-plussers graag meer kansen wil bieden, maar ondertussen de AOW-leeftijd terug wil brengen naar 65 jaar, met als motivatie ‘’meer werkgelegenheid voor jongeren’’. Maar wie moet hier nu van profiteren? Jongeren, of oudere jongeren?
Verder wil 50PLUS op alle scholen minimaal vijf uur sport/gymnastiek. Vijf. Uur. Ik vond twee altijd wel genoeg, maar als het aan 50PLUS ligt worden het er vijf. Bewegen is immers gezond, nietwaar. Maar om bij mezelf te blijven: ik fietste al drie uur per dag, dus is vijf uur gymnastiek dan niet een beetje overdreven? Het is goed dat de overheid een gezonde levensstijl aanmoedigt, maar wat mij betreft is aanmoediging genoeg. Gedwongen sporten levert volgens mij minder plezier op, en plezier lijkt mij toch het belangrijkste aspect van sporten. Maar ja, dat zegt dat snotjoch van de patatgeneratie. Ja, klopt. Dat snotjoch dat meer dan 13.000 km per jaar fietste zegt dat. En nota bene zonder elektrische fiets. Gezond genoeg, 50PLUS? Misschien is het beter om persoonlijke gezondheid aan individuen over te laten.

Ook wil 50PLUS meer gevangenisstraffen in plaats van werkstraffen. Dat is behoorlijk rechts voor een linkse partij. Ik zou verwachten dat zo’n sympathieke partij als 50PLUS juist mensen graag een kans zou willen bieden; van een werkstraf leren mensen vaak toch meer dan van een gevangenisstraf, (o.a. het vrijwilligerswerk waar 50PLUS zich sterk voor maakt). Rechters leggen deze straf vaak niet voor niets op, ook al doen nergens van wetende stemmen u graag geloven dat de rechtspraak in Nederland ontzettend slecht is. Maar dat is een ander onderwerp; misschien dat ik me daar na 15 maart nog maar eens over buig.

Vanwege de lengte van het artikel moet ik afsluiten. Jammer dat ik verder niks kan zeggen over het zo veel mogelijk openstellen van natuurgebieden voor publiek (wat natuurlijk helemaal niet goed is voor die natuurgebieden); en over schade die worden verhaald, en niet wordt; over het opgeven van privacy door een digitaal paspoort in te willen voeren; over de kiesdrempel van 3%, waardoor 50PLUS deze kabinetsperiode niet in de kamer zou komen (50PLUS behaalde 1,9%, naar boven afgerond).
Maar goed, nu heb ik het toch gedaan.

Column 2 – Verkiezingen met Robert

VOOR NEDERLAND

Na vorige week warm te hebben gelopen met wat flauwekul over de Amerikaanse politiek, begin ik nu toch echt aan de Nederlandse verkiezingen. Er zijn echter nogal wat partijen in Nederland, dus ik heb een keur aan partijen die ik als eerste zou kunnen behandelen. Maar uiteindelijk moet je er één kiezen, dus dat heb ik bij dezen ook gedaan. De serie ‘Tweede Kamerverkiezingen 2017’ trap ik af met Voor Nederland, beter bekend als: VNL.

Waarschijnlijk is dit ook de eerste, enige én laatste keer dat VNL eerste wordt bij verkiezingen. De partij had het namelijk niet al te eenvoudig in de peilingen. Het heeft lang geduurd voor de eerste zetels gepeild werden. Dat kwam vooral, omdat de partij bekendheid miste. Een boegbeeld moest gevonden worden. Maar daarover later meer.

Momenteel wordt de partij in de Tweede Kamer vertegenwoordigd door de groep Bontes/van Klaveren. Louis Bontes en Joram van Klaveren zijn twee voormalige PVV-fractieleden. Onafhankelijk van elkaar stapten ze op uit de PVV, maar later begonnen zij samen met Johan Driessen VNL. De partij wil graag een klassiek liberaal geluid laten horen. Maar ja, dan moet wel iemand hebben die Nederland kunnen overtuigen VNL te stemmen.

Een boegbeeld dus, zoals ik net al schreef. De eerste keus bleek de voormalige advocaat Bram Moszkowicz. En wees eerlijk, weinig mensen zouden zo overtuigend als hij kunnen pleiten voor lage belastingen (sorry Bram…) en een kleinere overheid. Immers, zo groot als de overheid nu is, dat is toch gewoon infaam? Net als het huidige belastingselsel, ook al zo infaam. En o ja, dat belastingstelsel… niet alleen infaam, maar ook abject! Vindt u ook niet? Helaas liep de samenwerking tussen Moszkowicz en VNL op de klippen. En dat vind ik jammer. Want wie zou beter dan Bram Moszkowicz weer eens mooie Nederlandse volzinnen in de Kamer kunnen doen klinken? Geen ‘’miezerige mannetjes’’ of ‘’doe zelf lekker normaal’’, maar ‘’vileine suggesties’’ en ‘’mij onwelgevallige zinnen’’. Taalliefhebbers als ik zouden smullen bij zijn optredens.

Maar helaas, het mocht niet zo zijn. Bram Moszkowicz is toch niet het boegbeeld van de partij geworden. Maar niet getreurd, VNL heeft een nieuw stijlicoon gevonden. Een man, die echt kiezers kan gaan trekken. Niemand minder dan voormalig verslaggever van Geen Stijl, Jan Roos. De uitslag van het referendum over het associatieakkoord met de Oekraïne wordt op zijn conto geschreven. Als persoon verschilt hij enorm van Bram Moszkowicz. Jan Roos is wat minder van de beschaafde zinnen dan Moszkowicz. Wel kent hij politiek Den Haag, door zijn werk als verslaggever, veel beter dan de gewezen advocaat. Als hij een zetel haalt, wordt het dus interessant om te zien hoe hij het gaat doen.

Maar dan moet hij die zetel wel halen. En dat zal niet altijd even makkelijk zijn. Ten eerste heeft hij in veel huishoudens de schijn tegen. Veel mensen gebruiken toch anti-roos shampoo. Dat moet in verkiezingstijd toch geen aangename gedachte zijn voor hem. Het is subtiel, maar eerder is al bewezen dat het CDA hoger scoort in stemlokalen die in kerken zijn ingericht. Dus wie weet of de shampoo VNL de das om kan doen.

Daarnaast moet hij het beleid van VNL verkopen. Een greep uit de speerpunten van VNL, te vinden op hun website: ‘’asielzoekers vangen we op buiten Nederland’’. Dit klinkt leuk, maar VNL gaat hier te maken krijgen met hetzelfde probleem als Obama. Die wilde Guantanamo Bay sluiten, maar dat lukt niet. Waarom niet? Het congres heeft een wet aangenomen waarin staat dat ex-gedetineerden niet de VS in mogen, en andere landen willen ook de opvang niet regelen. VNL levert hier niets concreets. Opvangen buiten Nederland, leuk. Maar waar dan? ‘’ Amerikaanse en Britse universiteiten vormen al decennialang de absolute wereldtop. Maar Nederland zucht onder een zesjescultuur.’’ Maar wat VNL niet vertelt, is dat Nederland op plaats drie staat, na de VS en het Verenigd Koninkrijk. Bovendien, het hoger onderwijs in die landen is voor gemiddelde mensen onbetaalbaar. Dat willen we in Nederland toch niet? Over buitenlands beleid meldt VNL: ‘’ In onze buitenlandpolitiek staat de Trans-Atlantische relatie centraal. Washington en Londen zijn onze belangrijkste geopolitieke partners.’’ Dat is een klap voor de Nederlandse economie, daar economische verwevenheid met Duitsland zo sterk is, dat alleen die tussen de VS en Canada sterker is. Niet Londen en Washington, maar Berlijn is de belangrijkste geopolitieke partner van Nederland. Daarnaast ligt Duitsland cultureel, taalkundig en historisch dichter bij Nederland dan Engeland of de VS.

Heel kort afsluitend: VNL maakt zich druk over de soevereiniteit en het ‘Nederland zijn’ van Nederland. Maar hun eigen adoratie voor de VS en het Verenigd Koninkrijk zijn evenzeer bedreigingen voor dat ‘Nederland zijn’. Als ze echt voor Nederland, en voor het ‘Nederland zijn’ zijn, zullen ze aansluiting moeten zoeken bij cultureel sterk met Nederland verbonden landen: Duitsland en de Scandinavische landen. Maar VNL idealiseert liever Engeland en de VS. Want daar doen ze het zogenaamd veel liberaler. Het is nog maar afwachten of het verkiezingsprogramma veel zal ophelderen. De plannen van VNL zullen slechts leiden tot veel nieuwe problemen, die men in Engeland en de VS nu al kan aanschouwen.
Ziet u wel, er is echt geen Roos zonder doornen.

Column 1 – Verkiezingen met Robert

Vorige week heb ik aangekondigd dat ik, met het oog op de komende verkiezingen, mij eens zou uitlaten over de Nederlandse politiek. Praktisch betekent dit dat ik om de week op woensdag een politieke partij onder de loep neem. Mijn eerste drie columns zullen op Facebook/Twitter/Instagram/Site verschijnen. Daarna zullen ze alleen op woensdag geüpload worden op de site. Om het geheel wat in te leiden, begin ik nu met de verkiezingen in de Verenigde Staten, die immers ook in volle gang zijn. 4 maart wordt traditioneel de nieuwe president gekozen in dat land, en dat is niet zomaar iets. De persoon die daar beëdigd wordt, is direct één van de machtigste mensen in de wereld. Juist daarom verdienen die verkiezingen ook onze aandacht.

Er zijn meerdere kandidaten bij deze verkiezingen, maar de kandidaten van de twee grote partijen zijn uiteraard de meest kansrijke: voor de Democraten is dat Hillary Clinton, voor de Republikeinen Donald Trump. Kortom: de twee meest gehate politici van de VS. Echt rooskleurig ziet het er dus niet uit.

Tot zo ver de korte beschouwing. Nu eens wat inzoomen.

De meest boeiende kandidaat, is Donald Trump. Een man van wie je houdt, of die je haat. Recht voor zijn raap, grof in de mond. Recent kwam hij er zelf ook eindelijk achter dat dat hem op den duur ook wel eens parten kan spelen.
Tja, The Donald. Wat moeten we nog over hem zeggen? 70 jaar oud is hij. En vraag het aan Ivo Opstelten: dat is een perfecte leeftijd voor een belangrijke functie. Toch? Maar Clinton is slechts één jaar jonger, dus waar hebben we het dan over?
Hij is het vierde kind van Fred Trump. Zijn relaties verraden zijn antipathie tegen alles wat niet Amerikaans is. Zijn moeder was Schots, zijn opa en oma van vaders kant Duits. Zijn eerste vrouw Tsjechisch, zijn derde en huidige vrouw Sloveens. Buitenlands beleid lijkt me in zijn handen dus veilig.
Hij is al 20 jaar eigenaar van Miss USA en Miss Universe. Oeps, zei ik eigenaar van de Miss? Ik bedoel natuurlijk van de wedstrijd… maar misschien begrijpen we nu waarom zijn eerste en derde vrouw beide model waren? Trump heeft daar gewoon veel ervaring mee. Dat is alles.
Over zijn al dan niet succesvolle zaken verschillen de meningen. Ik laat het verder rusten.
Hij speelde als hotelgast mee in Home Alone 2. Misschien leuk om te weten, mocht je die film nog eens kijken rond de kerstdagen.
Maar één ding zit hem tegen. Onze media keren zich ontzettend tegen hem. De Amerikaanse media volg ik niet, maar de Nederlandse wel. En die zijn niet bepaald objectief wat de Amerikaanse verkiezingen betreft. Van het Journaal tot Nieuwsuur, keer na keer verbaas ik me over de manier waarop de presentator het voor elkaar krijgt om subtiel Trump als de slechterik weg te zetten.
Is Trump dan een topkandidaat? Dat hoor je mij niet zeggen. Maar is hij het slechtste alternatief? Ik weet het niet…

Aan de andere kant vinden we namelijk Hillary Clinton. Voordat alle feministen nu al boos op me worden: het feit dat zij vrouw is, is niet de reden dat zij het niet moet worden. Een van mijn favoriete politici is namelijk ook een vrouw, Angela Merkel. Maar Clinton…
Oké, Trump is op zijn zachtst gezegd geen toegewijde echtgenoot. Vijf kinderen bij drie vrouwen (en twee echtscheidingen) is niet bepaald te omschrijven als ‘trouw’. Maar laten we eerlijk zijn, Hillary en Bill Clinton zijn weliswaar al ruim 40 jaar getrouwd, maar het is publiek geheim dat zij ook geen toegewijde echtgenoten zijn. Hun relatie is vooral zakelijk en politiek.
Echte leiders zijn ze ook niet, de Clintons. Bill stond al in zijn tijd bekend als de sympathieke man. Hillary staat vooral bekend als een werkpaard. Maar ze kan onberekenbaar zijn. Steunde ze president Bush aanvankelijk in de Irakoorlog, later veranderde de terminologie van ‘onze oorlog’ in ‘Bush’ oorlog’. Ook noemde ze abortus eerder een ‘verdrietige keuze’, nu is ze voorstander ervan. Koersvast is ze dus zeker, en dat is belangrijk voor een president…
Ted Cruz zal jaloers op haar zijn. Terwijl hij werd overdonderd door Trump, deed de Republikeinse partijtop weinig anders dan klagen. Clinton kreeg echter actief de steun van de Democratische partijtop om Bernie Sanders te stoppen, en zelfs president Obama nodigde Sanders uit om hem uit te leggen dat hij zich beter terug kon trekken. Nu het schandaal is uitgelopen, blijkt de impact ervan zo groot dat ze toch maar delen van Sanders’ plannen heeft overgenomen in haar campagne. Zei ik net iets over koersvast?
Ze gebruikte haar privémail voor staatsaangelegenheden. Maar net als Henk Kamp komt ze er makkelijk mee weg. Over haar verantwoordelijkheid voor de dood van ambassadeur Stevens hoor je niemand meer. In 2012 viel ze flauw, en liep ze een hersenschudding op. Oververmoeidheid zou de oorzaak zijn. Hoe fit is ze straks dan, mocht ze president worden en er moeten belangrijke vergaderingen afgelopen worden? Die kunnen immers behoorlijk lang duren, weten we inmiddels…

Kortom, twee zeer competente kandidaten, zoals we zien. Het wordt een verschrikkelijke keuze. Ik ben oprecht blij dat ik niet hoef te stemmen. We zien twee ‘elitairen’: een eigenwijze miljardair en een regent(e) die in de jaren ’80 voor het laatst zich buiten de politiek in het daadwerkelijke leven bevond. Beiden doen zich graag voor als gewone Amerikanen, maar beiden missen de charme en het oprechte van Bernie Sanders, het jonge intellect van Marco Rubio en het principiële van Ted Cruz. Bovendien missen ze de humor en spontaniteit van president Obama, die bovendien ook kon bogen op intellect en charme. Nee, de 45e president van de Verenigde Staten zal niet bekend staan als een van de beste presidenten ooit. Jammer, want juist in deze roerige tijden hebben we leiders nodig die rust kunnen bewaren. Die echte leiders zijn, maar niet buiten de democratie en rechtsstaat om. Die (vaste) principes voor (tijdelijke) gevoelens laten gaan, maar als er echt iets aan de hand is, ook ingrijpen.
Had ik al gezegd dat Angela Merkel één van mijn favoriete politici is?